Andri er sleginn: „Undirbúningurinn sem ég fékk var nánast verri en enginn“

Veikleiki greinarinnar er augljós: einn nafngreindur heimildamaður fær að leggja út af stórum málefnum, frá kennaranámi til einkunnakerfis og samræmdra prófa, án þess að nokkrum mótaðila sé gefinn kostur á andsvörum. Andri gagnrýnir Kennarasambandið, menntayfirvöld og háskólanámið harkalega, en enginn fulltrúi þessara aðila kemur að. Þetta er ekki viðtal við mann um hans líf eða störf, heldur pólitísk málflutningur um opinbert kerfi, og þá ber blaðamanni skylda til að leita eftir sjónarmiðum þeirra sem eru sakaðir um mistök. Vísað er til OECD-skýrslu og áður birtrar umfjöllunar Morgunblaðsins, sem er ágætt, en fullyrðingar á borð við að nemendur útskrifist með B í íslensku en tali „varla stakt orð" í málinu eru settar fram án nokkurra gagna eða dæma. Framsetningin gerir Andra að óháðum sérfræðingi fremur en einum kennara með ákveðna skoðun, og fyrirsögnin styrkir þá ímynd. Greinin virkar þannig frekar sem einhliða vettvangur fyrir einn rödd en sem ritstjórnarefni þar sem málefni er kannað frá fleiri en einni hlið.