„Annar dómarinn neitaði að svara spurningu um meint ástarsamband til að koma ekki á sig sök og þess ekki krafist að ummælin yrðu dæmd dauð og ómerk“

Greinin birtist sem ritstjórnarefni en les í raun sem málflutningur fyrir Margréti Friðriksdóttur. Heimildir eru þröngar: Margrét sjálf, verjandi hennar Hilmar Garðars Þorsteinsson og stuðningsmaður hennar Sigurður Þórðarson. Enginn af þeim dómurum sem ummælin beindust að fær að svara, ríkissaksóknari eða sækjandi er ekki spurður, og ekkert sjálfstætt mat frá lögfræðingum er leitað. Þetta er ekki smávægilegt; greinin endursegir alvarlegar ásakanir um meinsæri og óeðlileg tengsl dómara án þess að veita gagnaðilum sæmilegt svigrúm. Fyrirsögnin er tilvitnun úr greininni sjálfri en er hönnuð til að skapa áhrifamikla ásýnd án fullnægjandi samhengis; lesandi sem sér aðeins hana fær einhliða mynd. Vert er að benda á að Margrét er vitnuð beint að lokum greinarinnar þar sem hún fullyrðir brot á mannréttindasáttmála Evrópu, en sú fullyrðing er algjörlega óstudd og stendur án nokkurrar skoðunar. Dómurinn sjálfur er opinbert skjal og tilvísanir í 118. grein sakamálalaga eru staðfestanlegar; sá hluti er í lagi. Þá er gott að greinin nefnir sýknu Margrétar í Landsrétti í hótanamálinu, sem gefur sögulegt samhengi. En heildarframsetningin, þar sem einn aðili fær alla raddina á meðan hin hliðin er þögguð, er klár brest á jafnvægi í grein sem birtist sem fréttaefni frekar en skoðanarpistill.