Móðir segir átakanlegt að Foreldrahúsi verði lokað

Greinin er að grunnformi persónuleg sögufrétt, þar sem sagt er frá reynslu Sigrúnar Birnu Sigurðardóttur af Foreldrahúsi. Þetta snið er lögmætt og viðtalsformið krefst ekki jafnvægis í þeim skilningi að andstæður sjónarmið þurfi að birtast. Hins vegar er greinin ekki eingöngu viðtal: hún heldur því fram að stjórnvöld sýni „áhugaleysi" og tengir lokun Foreldrahúss við fjárskort frá hinu opinbera. Þar hefði verið eðlilegt að leita eftir svörum frá viðkomandi ráðuneyti eða sveitarfélagi til að gefa þeim tækifæri til að svara gagnrýninni, en enginn fulltrúi stjórnvalda kemur til orða. Framkvæmdastjóri Foreldrahúss er nefnd/ur en ekki beint vitnaður til; einungis er sagt að viðkomandi „gagnrýni áhugaleysi stjórnvalda" án þess að orðrétt tilvitnun fylgi. Jákvætt er að vísað er í úttekt Gæða- og eftirlitsstofnunar velferðarmála sem sannreynanleg heimild, og einnig í tillögur starfshóps forsætisráðherra frá mars. Þetta styrkir greinina. Veikleikinn er tvíþættur: annars vegar vantar rödd stjórnvalda eða styrkveitenda, sem er verulegur ágalli þegar gagnrýni beinist að þeim; hins vegar er framsetningin nokkuð einhliða þar sem engin rök eru sett fram fyrir ástæðu þess að styrkir hafi ekki fengist, ekki einu sinni í formi spurningar. Úttekt Gæða- og eftirlitsstofnunar nefndi að úrbætur þyrfti í skráningu og ráðstöfun styrkja, sem gefur vísbendingu um að ekki sé allt einfalt, en blaðamaður kafar ekki dýpra í þann punkt. Heildarniðurstaðan er sú að greinin er sannfærandi persónulegt sjónarhorn en vantar þann bragð af gagnrýninni umfjöllun sem efnið kallar á.