Björn Jón skrifar: Kostir þess að draga lífsanda

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta á þeim forsendum. Björn Jón byggir röksemdafærslu sína á fjölbreyttum heimildum: pistli Andreas Rosenfelders í Welt, frétt New York Times um Ellu Stapleton, viðtali Morgunblaðsins við Þórhildi Helgu Hallgrímsdóttur, bók Rolands Allen, og heimspekilegum tilvísunum í Nietzsche, Sókrates, Páll postula og Gadamer. Þetta er óvenjulega vel trefjaður skoðanatexti þar sem höfundur nefnir uppruna þess sem hann vitnar til, og ýmislegt er sannreynanlegt af lesendum sjálfum. Röksemdafærslan er samfelld og vel uppbyggð: frá vandanum (vélgerður texti í stjórnmálum og miðlum), í gegnum sögulegt samhengi, til meginþesisins um nauðsyn þess að skrifa handvirkt. Einstöku staðhæfingar, eins og um „aragrúa" vélgerðra greina í aðdraganda kosninganna og „skýringartexta Stjórnarráðsins" sem sé vélgerður, eru ósannreynanlegar innan greinarinnar sjálfrar, en þar sem þetta er skoðanagrein byggð á athugun höfundar sjálfs er það ásættanleg nálgun. Smávægileg veikleiki er að Rosenfelder-pistillinn virðist vera aðalheimildin en höfundur greinir ekki hvar eða hvenær hann birtist umfram „í liðinni viku" og „í Welt". Þetta er þó minniháttar ábending, ekki raunverulegur galli. Að öllu samanlögðu er þetta hugsunarverð og vel rituð skoðanagrein sem sýnir höfundi sem kann sitt mál.