Er ís­lenskan að missa pláss í eigin landi?

Greinin er birt sem skoðanagrein og þar á hún heima. Höfundur segist vera innflytjandi, skáld og þýðandi; sú reynsla gefur sjónarhorni hans gildi. Röksemdafærslan er skýr og jafnvæg að þessu leyti að höfundur dregur ekki úr ábyrgð innflytjenda sjálfra en bendir um leið á kerfislægar hindranir. Tóninn er stilltur og höfundur forðast einfaldar ásakanir, sem styrkir trúverðugleika pistilsins. Helsti veikleiki greinarinnar er hversu almennar fullyrðingarnar eru. Þegar höfundur segir að „málfræðingar og kennarar" hafi áhyggjur eða að „mörg fyrirtæki" starfi nær alfarið á ensku, er aldrei vísað í tiltekna sérfræðinga, rannsóknir eða gögn. Þetta er leyfilegt í stuttum pistli en dregur úr slagkrafti: lesandinn getur ekki sannreynt neitt af þessu. Einnig er engin umfjöllun um þá vinnu sem þegar er unnin á þessu sviði, eins og Íslenskan.is, Máltækniáætlun eða starf Fjölmenningarseturs, sem hefði gefið umræðunni dýpri grunn. Að sama skapi nefnir höfundur að íslenskunámskeið séu „ekki alltaf auðveld" en skoðar ekki hvort kostnaður eða framboð hafi breyst. Sem persónulegur pistill um eigin reynslu er þetta heiðarlegt og lesvert; sem þátttaka í opinberri umræðu skorti greininni ákveðna fóðringu.