Gerviskoðanakönnun — eða 9,44 prósent?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Styrkur hennar liggur í óvenjulega ítarlegri heimildaskrá fyrir skoðanabirt: höfundur vísar í Kastljós á RÚV, vaxtatilkynningu Arion banka, ECB Data Portal, EBA Risk Dashboard, ársreikninga fjögurra banka, viðtal á FM-957 við Snorra Másson og frétt Heimildarinnar. Þetta gerir fullyrðingarnar sannreynanlegar að mestu leyti og gefur lesendum tækifæri til að kanna gögnin sjálfir. Rökfærslan er vel skipulögð: höfundur viðurkennir að mótrökin um vextir-eignaverðs-samband séu „rétt í afmörkuðum skilningi" áður en hann andmælir þeim á þremur sviðum. Þetta er merki um vitsmunalega heiðarleika, sem er aðalmælikvarðinn á skoðanagreinar. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi er samanburður á íslenskum krónum og evrum einfaldaður; höfundur nefnir aldrei gengisáhættu sem sjálfstætt vandamál nema sem ímyndaða gagnrýni Miðflokksins, og afgreiðir hana með orðunum „ef Miðflokkurinn hefði efnislegt mótrök... þá hefði hann sagt það". Þetta er rökvillulegt: fjarvera andsvara í 30 mínútna sjónvarpsþætti jafngildir ekki fjarveru efnislegra mótröka. Í öðru lagi er reikningurinn um 42 milljóna króna mun yfir lánstíma settur fram eins og hann sé hlutlaus stærðfræði, en hann gerir ráð fyrir stöðugum vöxtum yfir allan lánstímann á báðum svæðum, sem er alls ekki sjálfgefið. Að lokum er framsetningin á því að Arion banki hafi tilkynnt vaxtahækkun „á sama klukkutíma" og Kastljós fór í loftið notuð til að skapa dramatískt samhengi, sem er leyfilegt í skoðanagrein en styrkir ekki efnisrökfærsluna. Á heildina litið er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem skortir á einum stað: höfundur tekst ekki að veita eigin vaxtaútreikningi alvöru streituprófun.