„Þetta er búið að eyðileggja“

Alvarlegasti gallinn er hversu einhliða greinin er. Alfreð Tulinius fær ríkulegt rými til að setja fram alvarlegar ásakanir, bæði á hendur Viðreisn sem flokki og Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur persónulega, þar sem hann notar orðið „einelti" og segir flokkinn hafa eyðilagt fyrirtækið. Engin viðbrögð komu frá Viðreisn, Þorgerði Katrínu eða utanríkisráðuneytinu. Ekkert er tilgreint hvort leitað hafi verið eftir andsvörum. Þetta er grundvallarbrestur í fréttaflutningi þar sem um pólitískar ásakanir er að ræða á aðdraganda kosninga. Framsetningin styrkir þessa einhliðu mynd: fyrirsögnin er bein tilvitnun frá Alfreð og engin gagnrýnin sjónarhorn koma til mótvægis. Fullyrðingin um að síminn hans hafi verið hleraður og starfsmenn handteknir stendur án allrar nánari heimildar eða staðfestingar. Sömuleiðis fær lesandinn aldrei að heyra rödd þeirra sem tóku ákvörðun um þvingunaraðgerðirnar eða skýringar á lagalegu grundvelli þeirra. Greinin nefnir réttilega bakgrunn eigendaskiptanna og tengingu við Norebo, sem gefur lesandanum eitthvað samhengi, en sú umfjöllun byggist fyrst og fremst á frásögn Alfreðs sjálfs. Skaðabótamálið gegn ríkinu er nefnt en engum upplýsingum um afstöðu ríkisins er miðlað. Þetta er í raun skoðun eins aðila, klædd í fréttabúning.