Evrópusambandið og fiskveiðar
Skoðanagrein verkfræðings sem heldur því fram að Ísland myndi ekki tapa fiskveiðiréttindum við inngöngu í ESB, heldur styrkja stöðu sína. Greinin byggir á nokkrum almennum staðreyndum en vantar verulega í rökstuðning og tilvísanir til heimilda.
Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur setur fram nokkrar tölulegar fullyrðingar, til dæmis að um 70% af íslenskum afla seljist til ESB og að Ísland sé í 22. sæti meðal fiskveiðiþjóða, en gefur ekki upp hvaðan tölurnar koma. Þetta er veikleiki jafnvel í skoðanagrein, þar sem trúverðugleiki röksemdafærslu byggist á því að lesandinn geti staðreynt forsendurnar. Fullyrðingin um að reglan um hlutfallslegan stöðugleika „tryggi" að engin ESB-ríki geti veitt innan íslenskrar lögsögu er of einföld; reglan úthlutar kvóta á grundvelli sögulegra veiðiréttinda, en hún fjallar ekki beint um hvort ný aðildarríki gætu þurft að deila auðlindum í aðildarviðræðum. Hér vantar viðurkenningu á gagnrökum. Jafnframt er orðalagið „nánast óhugsandi" að Ísland missi veiðiheimildir nokkuð eindregið, en engin greining á raunverulegum fordæmum styður þá ályktun. Greinin les sem pólitískt innlegg sem hallast greinilega að ESB-inngöngu, en hugmyndafræðilega er framsetningin ekki á skýrum vinstri/hægri ás heldur snýst um utanríkisstefnu. Sem skoðanagrein er þetta viðunandi, en röksemdafærslan er grunn og hefði hagnast á betri heimildum og viðurkenningu á mótrökum.
