„Fólk hefur áhyggjur“

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildum. Hildur Björnsdóttir er eina nafngreinda heimildin og hennar sjónarmið eru sett fram án nokkurs mótvægis. Greinin fjallar um deiliskipulagstillögu borgarinnar, en enginn fulltrúi meirihluta borgarstjórnar, borgarlínuverkefnisins eða skipulagssviðs fær að tjá sig. Þetta skiptir verulegu máli þegar Hildur dregur í efa tölulegar niðurstöður borgarinnar, til dæmis bílastæðagreininguna, og fullyrðir að um 40% stæða muni tapast, auk þess sem hún segir fyrirtæki muni líklega ekki lifa framkvæmdatímann af. Þetta eru sterkar fullyrðingar sem lesandinn hefur enga leið að meta án andsvara frá þeim sem standa að tillögunni. Þar að auki er ekkert minnst á hvaða hagaðilar sátu fundinn, hvort þar komu fram ólík sjónarmið, eða hvort einhver talaði borgarlínunni til varnar. Setningin „mikill samhljómur í salnum" er einungis mat Hildar sjálfrar. Greinin virkar fremur sem vettvangur fyrir pólitíska gagnrýni eins flokks en sem fréttaflutningur um umdeilt skipulagsmál. Ef þetta er ætlað sem stutt viðtal við einn aðila ætti að merkja það skýrt sem slíkt, en fyrirsögnin og framsetningin gefa til kynna almenna frétt.