Hvernig tryggjum við börnum okkar fram­tíð á Ís­landi?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Höfundur setur fram skýra meginröksemd: að óvissa í efnahagsumhverfi Íslands skaði fjárfestingar og framtíðarmöguleika ungra kynslóða, og að réttast sé að ljúka ESB-viðræðum til að hafa samning í höndunum áður en ákveðið er. Rökin eru í sjálfu sér innbyrðis samkvæm og framsetningin sanngjörn að því leyti að höfundur viðurkennir að hafna eigi samningi ef hann uppfyllir ekki tiltekin skilyrði. Hins vegar er veikleikinn sá að fullyrðingar um háan fjármagnskostnað, lakari húsnæðismarkað og minni fjárfestingu eru settar fram sem sjálfsagðar staðreyndir án þess að neinum tilteknum tölulegum gögnum sé vísað til. Höfundur nefnir að hann hafi skrifað aðrar greinar um vaxtamun, húsnæðiskostnað og annað, en í greininni sjálfri birtast engar tölur eða heimildir sem lesandi getur sannreynt. Skýrslan „Utanríkisverslun Íslands – raunveruleg mynd" er nefnd en hvorki höfundur né útgefandi hennar tilgreindur nánar. Þetta veikir sannfæringarkraft röksemdafærslunnar, jafnvel í skoðanagrein þar sem gagnrýnin er beint að rökstuðningi en ekki jafnvægi sjónarmiða. Tilfinningalegt ákall í lok greinarinnar, þar sem lesendum er varpað í hlutverk hræddra foreldra, er skilvirkt sem mælskulist en dregur úr efnislegri þyngd. Á heildina litið er þetta þokkaleg pólitísk skoðanagrein sem hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði stutt kjarnafullyrðingar sínar við eitt eða tvö töluleg dæmi úr þeim heimildum sem hann vísar lauslega til.