Tekur þrjú til fjögur ár að vinna úr áhrifum innviðagjalds á skemmtiferðaskip

Greinin hefur skýra og nefnda heimild, Dagmöru Ýri Stefánsdóttur, sem talar af reynslu sem hafnarstjóri og sveitarstjóri Múlaþings, og vísað er til bókunartalna frá Cruise Iceland sem lesandi getur athugað sjálfur. Þetta eru raunverulegar heimildir og tölurnar gefa efninu þyngd. Meginvandinn er algjört skortur á jafnvægi: innviðagjaldið er í grunninn pólitísk ákvörðun ríkisstjórnarinnar, en enginn fulltrúi stjórnvalda fær að útskýra rökin fyrir gjaldinu eða bregðast við gagnrýni hafnarstjórnanna. Gjaldið er einungis sett fram sem skaðlegt, án þess að minnst sé á hugsanlegan tilgang þess, til dæmis fjármögnun innviða eða umhverfissjónarmið. Framsetningin er einhliða: orðalag eins og „skaðinn var skeður" og „bókanir hrundu" er sett fram sem staðreynd án þess að stuðningur sé veittur af óháðri greiningu. Samanburður við Alaska er áhugaverður en ónákvæmur; Dagmar nefnir „10-20 ár" sem er svo breitt bil að það þjónar frekar sem röksemdafærsla en upplýsing, og blaðamaður spyr ekki frekar. Einnig er umfjöllun um kostnaðarskiptingu hafnarframkvæmda milli ríkis og sveitarfélaga eingöngu frá sjónarhóli Múlaþings. Engin rödd úr ráðuneyti, Alþingi eða óháðum sérfræðingi kemur á móti. Greinin virkar þar af leiðandi frekar sem málsvörn fyrir hagsmuni hafna og skemmtiferðaiðnaðarins en hlutlaus fréttaumfjöllun.