Vilhelm Jónsson skrifar: Landið er stjórnlaust — og úrræðaleysið algert

Greinin er birt sem lesendagrein, sem þýðir að hún fellur utan hefðbundinna fréttakrafna um heimildavinnu og jafnvægi. Hún á þó að standast ákveðnar kröfur um rökstuðning og vitsmunalega heiðarleika. Þar skortir greinin nokkuð. Vilhelm staðhæfir meðal annars að kaupmáttur tapist, fjárfestingar hverfi, vaxtabyrði sé óbærileg og samkeppni veik, en hvergi er vísað í tölur, rannsóknir eða opinber gögn til stuðnings. Þetta eru fullyrðingar sem margir myndu sampykkja á tilfinningalegum grundvelli, en skoðanagrein sem vill sannfæra þarf að gera betur en að endurtaka sömu hugmyndina í þrjátíu afbrigðum. Raunar er endurtekningin sjálf veikleiki: sömu orðin, sömu myndlíkingarnar og sama ritmynstrið (stuttar einyrðingasetningar ein á eftir annarri) gera textann fremur að ræðu en greiningu. Enginn andstæður sjónarhóll kemur til greina; ekki er svo mikið sem vísað í mælikvarða á frammistöðu Alþingis eða samanburð við önnur löggjafarþing. Þá er gagnrýni á sumarhlé þingsins sett fram án þess að nefna að nefndir starfa yfir sumarið og að ráðuneyti og ríkisstjórn halda áfram störfum. Sem málflutningur er greinin einhæf; sem rökstuðningur er hún veik, þótt grundvallarviðfangsefnið sé sanngjarnt.