Ekki dugi að segja af því bara um verðmun á loðnu

Greinin hefur skýra og sannreynanlega heimildakeðju: þingsvar Hönnu Katrínar Friðriksson atvinnuvegaráðherra, gögn Verðlagsstofu og upplýsingar frá færeysku eftirlitsstofnuninni Vørn. Tilvitnun í formann Sjómannasambands Íslands er ítarleg og sýnir greinilega hvaðan tölurnar koma. Blaðamaðurinn birtir fyrirvara ráðherrans í heild sinni, sem eykur gagnsæi og gefur lesendum tæki til að meta gögnin sjálfir. Veikleiki greinarinnar er hins vegar augljós: raddir útgerðarinnar vantar algjörlega. Valmundur segir að útgerðin skuldi skýringar, en enginn fulltrúi útgerðar fær að svara. Sjávarútvegsfyrirtækin eru í raun ákærðu málsins en eru hvorki spurð né nefnd á nafn. Þetta er verulegur annmarki á jafnvæginu, sérstaklega þar sem Valmundur dregur sjálfur verðmuninn í efa sem „ekki trúverðugan" og fréttin er birt sem ritstjórnarefni fremur en pistill eða skoðanagrein. Að sama skapi hefði mátt leita til sérfræðinga um sjávarútveg eða fiskverkun til að setja verðmuninn í samhengi: eru framleiðsluaðstæður í Færeyjum frábrugðnar? Var magnið svo lítið að samkeppni tveggja vinnslustöðva skýri verðið? Slíkar spurningar vakna hjá lesandanum en fá engin svör. Gott er þó að greinin leggur ekki mat á hver „rétta" skýringin er heldur setur fyrirvarann skýrt fram, bæði frá Valmundi og úr þingsvarinu.