Með­vituð blekking um og upplýsingaóreiða um full­veldið

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka: ekki er krafist jafnvægis eða gagnsjónarmiða heldur er litið til rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika. Sterkasta stoð höfundar er tilvísunin í skýrslu utanríkisráðuneytisins „Gengið til góðs" frá 2018; þar gefur hann sannreynanlega heimild sem lesandinn getur leitað uppi. Hins vegar vantar veigamikið samhengi. Höfundur nefnir 13,4% töluna en útskýrir ekki hvort hún miðast við fjölda gerða eingöngu, eða hvort hún tekur mið af vægi þeirra gerða sem innleiddar eru, en sú aðgreining skiptir verulegu máli í umræðunni: margir fræðimenn hafa bent á að þær EES-gerðir sem innleiddar eru nái til meginþorra þess regluverks sem raunverulega hefur efnahagsleg áhrif á Ísland. Þessi munur á fjölda og vægi er kjarninn í þeirri deilu sem höfundur vísar til, en hann lætur eins og málið sé einfalt og leyfilegt aðeins eitt lestur á tölunni. Fullyrðingin um að aðildarferlið hafi tekið grundvallarbreytingum frá 1994 og að raunveruleg aðlögun fari nú fram jafnóðum er sett fram án nokkurrar heimildar, hvorki fræðilegrar né opinberrar. Þetta er veigamikil málsgrein sem styður meginrök höfundar og hefði þurft stoð í nefndarálitum ESB eða viðurkenndum greiningum. Orðalag greinarinnar er harðortt; ásökun um „meðvitaða blekkingu" og „fölsun" á hendur andstæðingum er sterk krafa sem krefst sterkari rökstuðnings en eina skýrsla sem lesandinn verður sjálfur að túlka. Röksemdafærslan hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði viðurkennt hinn víddarþátt deilunnar og lagt fram beina gögn um breytt ferli ESB. Sem skoðanagrein er þetta málefnalegt innlegg, en einsleitur rökstuðningur og skortur á heimildum að baki lykilfullyrðingum draga úr hugverklegri styrk hennar.