Ó­skiljan­legt að ráðu­neytið skoði bara stöðu náms­gagna í stærð­fræði

Stærsti veikleiki greinarinnar er hversu einhliða hún er. Íris E. Gísladóttir er nánast eina rödd greinarinnar; hún fær tugi beinna tilvitnana og rúmar málsgreinar til að ramma inn vandann. Sjónarmið ráðuneytisins koma einungis fram í stuttu útdragi úr tilkynningu sem birt var fyrr í vikunni, en enginn talsmaður ráðuneytisins er spurður út í gagnrýnina eða fær tækifæri til andsvara. Þetta er verulegt jafnvægisvandamál í frétt sem beinlínis gagnrýnir ákvörðun ráðuneytisins. Greinin vísar í nokkur skjöl: skýrslu Þróunarsjóðsins, opið bréf til ráðherra, tilkynningu ráðuneytisins og rannsókn um heimatilbúið námsefni kennara. Þessar tilvísanir styrkja sannreynanleika efnisins. Hins vegar eru ákveðnar fullyrðingar óljósar: samanburður við Norðurlönd um fjármögnun (fjórðungur af minnsta Norðurlandaþjóðinni) er ekki studdur tilvísun í ákveðin gögn; fullyrðingin um svartan lista alþjóðlegra samtaka bókaútgefenda er nefnd án þess að nafngreina samtökin eða skýrsluna. Samanburðurinn við Norður-Kóreu og Svartfjallalandi er áberandi orðræma sem blaðamaður hefði mátt setja í samhengi frekar en að hleypa óathugað í gegn. Framsetning fyrirsagnar tekur beint upp sjónarhorn Þróunarsjóðsins; orðið „óskiljanlegt" er matskennt og á frekar heima í munnlegri tilvitnun en sem hlutlaus fréttafyrirsögn. Uppbygging greinarinnar er í rauninni langt viðtal við einn aðila, sem getur verið gild nálgun ef það er auðkennt sem slíkt, en hér er greinin birt sem almenn frétt. Sögulegt samhengi um ríkisstjórnarskipti og frumvarpið sem hefur verið lagt fram þrisvar sinnum er vel unnið og gefur lesandanum tímalínu sem styrkir greinina.