Óboðlegur sveigjanleiki

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun kynning á heimildagögnum sem Morgunblaðið segist hafa undir höndum. Styrkur hennar liggur í tilvísun í aðgreinanlegar heimildir: tölvupóst frá nafngreindum aðilum, Dóru Björt Guðjónsdóttur og Einari Þorsteinssyni borgarstjóra, og beinar tilvitnanir úr póstinum sjálfum. Þetta gefur lesandanum eitthvað til að meta. Hins vegar eru verulegir annmarkar. Í fyrsta lagi fær enginn af þeim sem nefndir eru tækifæri til svara eða samhengis; greinin setur fram ákveðna túlkun á tölvupóstunum án þess að viðkomandi geti skýrt inntak þeirra. Í öðru lagi er framsetnin alls ekki hlutlaus þrátt fyrir fréttaflokk: orðalag eins og „muni mæta brjálaðri andstöðu" er tekið beint úr tölvupóstinum en sett fram án samhengis í greininni sjálfri, sem gefur á ákveðnum tón. Í þriðja lagi er greinin í raun styttur inngangur að lengri frétt á bls. 4, sem þýðir að lesandinn getur ekki metið heildarsamhengið út frá þessum texta einum. Þetta er ekki sjálfstætt fréttaverk heldur kynning, og skortur á mótvægi dregur úr trúverðugleika hennar sem ritstjórnarefnis.