Hvaða Evrópusamband erum við að kjósa um?

Tilvísanaverkið er óvenju vandað fyrir skoðanagrein: höfundur nefnir skjölin með heiti og dagsetningum, tilgreinir 48. gr. 7. mgr. sáttmálans um Evrópusambandið þegar hann útskýrir passerelle-reglur og setur tölur um ReArm Europe og SAFE í samhengi við það hvaðan þær koma. Hann gætir sín líka á að ofselja ekki: tekur skýrt fram að breytingarnar hafi ekki verið samþykktar, að óvissan sé hvorki góð né slæm í sjálfu sér og að kosið sé um það hvort hefja eigi viðræður en ekki um aðild. Slík sjálfsögun er ekki sjálfgefin í kosningaskrifum og hún styrkir greinina. Gallinn liggur í því sem ekki er sagt. Kjarnaröksemdin, að við vitum ekki í hvaða samband við værum að ganga, veikist verulega af þeirri staðreynd að grundvallarbreytingar á sáttmálunum krefjast einróma samþykkis og fullgildingar allra aðildarríkja, þar á meðal Íslands sem aðildarríkis. Höfundur nefnir einróma samþykki í svigagrein um passerelle en dregur aldrei þá augljósu ályktun sem lesandinn á kröfu á að fá að vega. Þá vantar samanburðinn við núverandi stöðu: innan EES tekur Ísland þegar upp stóran hluta regluverksins án atkvæðisréttar, og sú mótbára er hvergi tekin til umræðu. Greinin hefði orðið sterkari, ekki veikari, ef höfundur hefði mætt þessum tveimur mótrökum beint.