Fatlaður fangi krefst úrbóta

Greinin er í eðli sínu endursögn á opinberu bréfi umboðsmanns Alþingis, sem er staðfest heimild. Þetta er styrkur: lesandinn getur í grundvallaratriðum sannreynt allt efnið. Vandinn liggur annars staðar. Fréttaritari bætir engum sjálfstæðum heimildum við; ekki er leitað til lögmanns fangans, Fangelsismálastofnunar eða dómsmálaráðuneytisins um viðbrögð. Greinin er því fremur skjalaúrdráttur en fréttvinna í eiginlegum skilningi. Sá málsliður þar sem blaðamaður leiðir sjálfur líkur að því að fötlun fangans felist í sjónskerðingu, án þess að staðfesta það, er dæmi um ályktun sem betur hefði átt heima sem bein tilvitnun eða hefði átt að sleppa. Framsetning greinarinnar er hlutlæg og hlýtur það lof, en umfjöllunin er einþátta: eingöngu sjónarhorn umboðsmanns og stofnunarinnar ræðst; rödd fangans sjálfs, lögmanns hans eða hagsmunasamtaka fatlaðs fólks vantar algjörlega. Fyrir frétt af þessu tagi, þar sem mannréttindaþáttur gæti haft víðtækari þýðingu, hefði verið eðlilegt að setja málið í samhengi: hvernig er aðbúnaður fatlaðra fanga á Íslandi almennt? Hafa önnur erindi af þessu tagi borist umboðsmanni? Slíkt samhengi hefði lyft fréttinni frá skjalaúrdrætti yfir í fréttamennsku.