For­maður Kennara­sam­bandsins segi ó­satt

Veigamesti gallinn er skýrt ójafnvægi í heimildanotkun. Inga Sæland fær gríðarlegt rými til að setja sína frásögn fram, bæði með beinum tilvitnunum og ítarlegum útlistunum, en formaður KÍ, Magnús Þór, fær aldrei tækifæri til að svara þeirri ásökun sem fyrirsögnin sjálf byggist á: að hann hafi sagt ósatt. Þetta er alvarlegt þegar fyrirsögnin fullyrðir beint að nafngreindur aðili ljúgi. Ályktun þings Kennarasambandsins er vitnuð til og gefur einhvern mótvægi, en hún kemur í stað þess að blaðamaður hafi leitað beint til formannsins til að fá andsvör. Fyrir frétt þar sem kjarninn er deila tveggja aðila, og fyrirsögnin tekur skýrt afstöðu fyrir annan þeirra, er nauðsynlegt að hinn aðilinn fái sanngjarnt svarfæri. Annar veikleiki er rammasetning fyrirsagnarinnar: „Formaður Kennarasambandsins segi ósatt" er sett fram sem fullyrðing fremur en sem tilvitnun til ráðherra. Þetta gerir fyrirsögnina villandi þar sem lesandinn getur skilið hana þannig að staðreynd sé að formaðurinn ljúgi, frekar en að ráðherra haldi því fram. Vísað er í fréttir RÚV sem bakgrunn, sem er jákvætt fyrir sannreynanleika, og ályktun KÍ er tilvitnuð beint, sem styrkir heimildasöfnunina. Engu að síður er greinin í raun endursögn á viðtali við einn aðila og uppfyllir ekki þær kröfur um jafnvægi sem fréttaflutningur af þessu tagi ætti að standast.