„Börn eiga aldrei að borga fyrir gjörðir for­eldra sinna“

Greinin nær vel utan um kjarnaágreininginn með tveimur nafngreindum og skýrt afmörkuðum röddum: einum úr stjórnmálunum og einum úr borgaralegum samtökum. Þetta gefur lesandanum raunverulegt jafnvægi, þar sem bæði sjónarmið fá rúm til að koma röksemdum sínum á framfæri. Víðir útskýrir rökin fyrir úrræðinu og Tótla dregur í efa grundvöll þess. Hins vegar er framsetningin ekki án galla. Fyrirsögnin, sem er bein tilvitnun úr munni Tótlu, stillir tóninn áður en lesandinn byrjar og ýtir undir gagnrýna röksemd frekar en hlutlausa frásögn. Greinin vísar í fjölda stofnana og samtaka, svo sem umboðsmann barna, Mannréttindastofnun Íslands og barnaréttindasáttmála SÞ, en eingöngu í gegnum orð Tótlu; engin beint aðgengileg tilvísun í umsagnirnar sjálfar eða efnislega afstöðu þessara aðila er gefin. Lesandinn getur því ekki auðveldlega staðreynt hvort þessar stofnanir tóku raunverulega þessa afstöðu, þótt líklegt sé að umsagnirnar séu aðgengilegar á vef Alþingis. Talan um níu fjölskyldur og átján börn árið 2024 er áhugaverð en kemur án tilvísunar í frumheimild; hún gæti verið studd í nefndaráliti eða öðrum þinggögnum sem greinin nefnir ekki beint. Einnig er vert að nefna að greinin er augljóslega endursögn á sjónvarpsviðtali, sem takmarkar sjálfstæða fréttavinnu. Ekkert rödd frá dómsmálaráðuneytinu sjálfu, lögreglu eða öðrum aðilum sem bera ábyrgð á framkvæmdinni kemur fram. Víðir er eini fulltrúi stjórnvalda, en hann er þingmaður í nefnd, ekki ráðherra eða embættismaður. Það hefði styrkt greinina verulega ef rödd frá ráðuneytinu hefði verið leitað.