Ekki hægt að segja að lítil börn beiti ofbeldi
Stutt frétt unnin upp úr viðtali við Salvöru Nordal, umboðsmann barna, í Dagmálum. Heimildin er nafngreind og opinber embættismaður, og tilvitnanir eru skýrt merktar henni. Á móti kemur að fyrirsögnin setur umdeilda afstöðu hennar fram sem staðreynd og engin önnur rödd, gögn eða samhengi fylgja í umfjöllun um mál sem er raunverulega deilt um.
Fyrirsögnin er kjarni vandans. „Ekki hægt að segja að lítil börn beiti ofbeldi“ er skoðun umboðsmanns barna, sett fram án gæsalappa og án þess að nafn hennar fylgi, þannig að fullyrðing eins viðmælanda birtist sem hlutlaus staðreynd. Innan meginmálsins er þetta hins vegar rétt merkt: allt sem máli skiptir er eignað Salvöru með beinum tilvitnunum.
Efnið er umdeilt í íslenskri umræðu. Kennarar, skólastjórnendur og stéttarfélög þeirra hafa árum saman lýst öðru sjónarhorni á ofbeldi í skólum, og fréttin nefnir þau sjónarmið ekki einu orði. Ekki er heldur vísað í nein gögn, hvorki tölur um atvik í skólum né tölur um biðlista eftir þjónustu, þótt fullyrðingin um að biðlistar séu of langir sé einmitt sú tegund staðhæfingar sem hægt hefði verið að styðja með opinberum upplýsingum frá Barna- og fjölskyldustofu eða ráðuneyti. Lesandi sem hefur aðeins þessa frétt fær eina hlið á máli þar sem hliðarnar eru fleiri.
Að öðru leyti er þetta hrein endurvinnsla á viðtalsþætti sama miðils. Það er í sjálfu sér lögmætt vinnulag, en þá reynir enn frekar á að ritstjórnin bæti við því sem viðtalið sjálft veitir ekki: samhengi, tölum eða viðbrögðum. Ekkert slíkt er hér. Niðurstaðan er læsileg og heiðarlega merkt tilvitnanasamantekt sem virkar samt sem talsmennska frekar en frétt um ágreiningsefni.
