„Það vegast þarna á mjög erfið sjónar­mið“

Stærsti veikleiki greinarinnar er hversu einsleit heimildanotkun hennar er. Grímur Grímsson er eini heimildamaðurinn sem fær beinar tilvitnanir og ítarlegar útskýringar; rödd hans ræður frásögninni frá upphafi til enda. Greinin nefnir að „fjölmörg samtök" hafi mótmælt vistun barna í brottfararstöðinni og vísar til Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna, sem er vel gert og gefur lesandanum vísbendingu um gagnrýni. Hins vegar fær ekkert þessara samtaka nafn, engin fulltrúi þeirra kemur að máli og mótrökin fá einungis eina stuttar setningu á móti tugum setninga í þágu Gríms. Þetta skekkir myndina: lesandinn situr eftir með ítarlega rökstuðning fyrir frumvarpinu en aðeins yfirlitskennda vísbendingu um andstöðuna. Framsetning fyrirsagnarinnar er einnig athyglisverð. Hún er bein tilvitnun í Grím sjálfan, sem gefur honum enn meira vald yfir frásögninni. Greinin er birt sem fréttaefni, ekki sem viðtal eða pistill, og ber þess vegna meiri skyldur til jafnvægis. Staðreyndaleg atriði eins og tölur um sex tilvik og samanburð við Noreg eru aðeins á forræði Gríms og ekki staðfest með öðrum heimildum. Frumvarpið sjálft og nefndarálit eru opinber skjöl sem fréttamaður hefði getað vísað beint til; sú vinna virðist ekki hafa farið fram utan þess sem Grímur segir frá. Greinin sinnir þó grunnhlutverki sínu sem frétt af málinu fyrir þingumræðu sama dag, og sú tímanleg upplýsingagjöf er lesandanum gagnleg.