Margrét segist vera fórnarlamb samtryggingar valdsins – „Það er greinilega bannað segja sannleikann“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Innlent" en er í raun vettvangur fyrir sjónarmið eins aðila í dómsmáli. Margrét Friðriksdóttir fær að setja fram alvarlegar ásakanir, bæði gegn dómara sem dæmdi hana og gegn dómaranum sem er brotaþoli í ærumeiðingamálinu, án þess að nokkur þeirra fái tækifæri til andsvara. Ásakanir um „samtryggingu valdsins" og „spillingu" standa algjörlega ómótmælt, sem er verulegur ágalli þegar um fréttaflutning er að ræða, ekki skoðanagrein. Sérstaklega athyglisvert er að tilvitnun í „gervigreind" er birt sem einhvers konar málsástæða, án þess að blaðamaður leggi nokkurt mat á gildi hennar eða bendi lesandanum á að slíkt sé ekki réttarheimild. Þetta er klár framsetningarágalli: gervigreindarúttak er sett í samhengi við lög og „evrópsk viðmið" eins og um trausta heimild sé að ræða. Dómurinn sjálfur var ekki birtur og lesandinn fær engar upplýsingar um forsendur hans; allt kemur í gegnum túlkun dómfellda aðilans. Málskostnaðarupplýsingarnar eru eingöngu frá Margréti sjálfri, ósannreynanlegar fyrir lesandann á þeirri stundu. Héraðsdómur Reykjaness sem stofnun, lögmaður Barböru eða ákæruvaldið, enginn þeirra virðist hafa verið leitað til. Fréttamennskan er í raun engin; þetta er viðtal við sakfelldan einstakling, birt nánast óunnið.