Átakalínur: Leigubílstjórar sem segja já og erlendir blaðamenn sem segja Evrópuher
Endursögn úr umræðuþætti þar sem tveir nafngreindir talsmenn, framkvæmdastjóri Evrópuhreyfingarinnar og formaður Heimssýnar, fá orðið um komandi þjóðaratkvæðagreiðslu. Formlegt jafnvægi er í lagi og allar tilvitnanir eru á nafni, en fréttin lætur tvær afar veikar fullyrðingar standa ómótmæltar og bætir engu samhengi við. Niðurstaðan er samviskusöm uppskrift á þætti fremur en sjálfstæð frétt.
Fyrirsögnin gerir raunar það sem textinn sjálfur gerir ekki: hún dregur athygli að því að röksemdirnar sem hér eru bornar fram byggja á leigubílstjórum og ótilgreindum erlendum blaðamönnum. Sú kaldhæðni er ritstjórnarlegt val og ekki galið, en hún kemur ekki í staðinn fyrir eftirfylgni. Tveir nafngreindir talsmenn með skýra afstöðu, hvor úr sinni fylkingu, tala í eigin nafni og lesandinn veit hvaðan hvor kemur. Það er grunnkrafan uppfyllt.
Síðan hættir vinnan. Snærós byggir spá um úrslit á fimm eða sex leigubílstjórum og fullyrðir að þjóðin sé „algjörlega sameinuð“ um hvernig samningur eigi að vera; hvergi er hún beðin um að styðja þetta með mælingum. Haraldur segir að „allir“ nema lítill hópur á Íslandi séu sammála um að Evrópusambandið ætli sér her og styður það með samtölum við 25 til 30 ónefnda erlenda blaðamenn. Þarna hefði blaðamaður getað gert lágmarkið: nefnt að stofnun sameiginlegs herafla krefst einróma samþykkis aðildarríkja, að herskylda er í höndum ríkjanna sjálfra, eða einfaldlega leitað til sérfræðings í öryggismálum. Ekkert af því er gert.
Það er líka misvægi í uppbyggingunni: fullyrðingin um Evrópuher fær langa, ótruflaða framsetningu og andstæð rödd greinarinnar svarar henni aldrei, enda talaði hún um annað. Lesandi sem hefur eingöngu þessa frétt fyrir sér fær því veika staðhæfingu um kjarnaatriði kosninganna borna fram sem óumdeilda. Endursögn úr þætti er lögmætt form, en þegar umdeildar fullyrðingar renna óhindrað í gegn í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu er miðillinn orðinn burðarrás fremur en fréttastofa.
