Eigum við að for­gangs­raða börnunum okkar?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, en þrátt fyrir það veikist rökstuðningurinn af því hversu fáar fullyrðingar eru studdar staðfestum heimildum. Talan 34 mánaða biðtími er sett fram sem staðreynd án þess að vísað sé til skýrslu, stofnunar eða opinberrar tölfræði; sama gildir um kostnaðartölur eins og 25.000 krónur fyrir tíma hjá barnasálfræðingi og 80.000 til 200.000 krónur fyrir félagsfærninámskeið. Þessar tölur eru hugsanlega réttar, en lesandinn á erfitt með að sannreyna þær án heimildartilfærslna. Fullyrðingin um að taugafjölbreytileiki sé arfgengur og tengist skyldleika Íslendinga við landnámsmenn er flókin og gæti þurft meiri rökstuðning eða vísindalegar heimildir til að standast skoðun; hún er sett fram sem sjálfsögð en er í raun álitamál. Höfundur kynnir sig sem varaþingmann Viðreisnar, sem er til bóta hvað gagnsæi varðar. Persónuleg reynsla af búsetu í ESB-landi er nefnd sem viðmiðun en án þess að tilgreina hvaða land eða hvaða þjónustu var þar í boði, sem dregur úr sannfæringarkrafti samanburðarins. Sem skoðanagrein er umfjöllunin einföld og skýr í boðskap sínum, en til þess að ná markinu sem vel rökstudd pólitísk krafa hefði þurft fleiri tilvísanir í rannsóknir eða opinber gögn.