Bjargvætturinn í Borgartúni

Sem skoðanadálkur er greinin metin á röksemdafærslu og vitsmunalegan heiðarleika, ekki heimildajafnvægi. Kaldhæðnin er skýr og vel framkvæmd; lesandinn áttar sig fljótt á afstöðunni. Þó eru nokkrir veikleikar. Í fyrsta lagi hvílir meginröksemdin á einfölduðu viðhorfi: að stærðarhagkvæmni leiði sjálfkrafa til betri kjara fyrir neytendur. Dálkurinn viðurkennir aldrei að samkeppnisyfirvöld um allan heim stöðva reglulega samruna til að verja neytendur, jafnvel þegar stærðarhagkvæmni er í boði, vegna þess að markaðsráðandi staða getur valdið hærra verði til lengri tíma. Þessi einhliða framsetning á flóknu hagfræðilegu álitamáli dregur úr sannfæringarkrafti röksemdanna. Í öðru lagi vísar höfundur í „umfjöllun Viðskiptablaðsins í síðustu viku" um að skilaboð eftirlitsins hafi verið skýr, þ.e. að ekkert sem bankarnir byðu fram myndi duga, en færir engin gögn eða tilvísanir til stuðnings þeirri fullyrðingu. Staðhæfingin um að sameinaður banki yrði ekki stærsti bankinn er sannreynanleg en kemur fram án tilvísunar í efnahagsreikninga. Loks er dálkurinn skrifaður undir dulnefninu „Týr" sem er hefð í blaðamennsku en dregur þó úr ábyrgð höfundar. Í heildina er þetta vel skrifuð en einsleit skoðanagrein sem hefði verið sannfærandi ef hún hefði a.m.k. viðurkennt gagnrök áður en þeim var hafnað.