Vilhjálmur: Svo sturlað að það nær engu tali

Greinin er í eðli sínu viðbragsviðtal, þar sem blaðamaður leitar svars eins aðila við tilteknum ummælum annars. Slíkt er algeng og lögmæt tegund fréttaflutnings, en þó hefði mátt styrkja greinina verulega. Í fyrsta lagi eru töluverðar staðhæfingar settar fram án þess að þær séu kannaðar eða settar í samhengi: Vilhjálmur heldur því fram að vaxtatekjur Landsbankans nemi 62 milljörðum og að lífeyrissjóðirnir þurfi 460 milljarða úr hagkerfinu, en blaðamaður athugar hvorki þessar tölur né leitar umsagnar sérfræðinga eða Landsbankans sjálfs. Þetta eru stórar fullyrðingar sem lesandi á erfitt með að meta án frekari heimildaröflunar. Í öðru lagi er eðlilegt að spyrja hvers vegna mbl.is leitaði ekki jafnframt til atvinnurekenda eða hagfræðinga til að setja ummæli Vilhjálms í samhengi, sérstaklega þar sem hann gagnrýnir atvinnulífið og fjármálakerfið í mjög afdráttarlausum orðum. Fyrirsögnin „Svo sturlað að það nær engu tali" er bein tilvitnun en setur engu að síður ákveðinn tón sem styður einhliða framsetningu efnisins. Heimildakeðjan er gagnsæ: uppruni málsins (ummæli Einars Sigurðssonar á aðalfundi Ísfélagsins) er tilgreindur og viðbrögð Vilhjálms eru afrakstur eigin fréttaöflunar mbl.is. Það er gott. En heildarniðurstaðan er sú að greinin gefur einum aðila mikið rými til að setja fram ósannreyndar tölur og pólitískt litaðar fullyrðingar án þess að nokkurt mótvægi sé veitt.