Sam­keppnis­doði í boði ESB

Þetta er vel skipulögð ritstjórnargrein með samhangandi meginþræði, og henni ber að þakka að hún fer í gegnum áþreifanleg dæmi eftir geirum — deiluna um UniCredit og Commerzbank, um 270 fjarskiptaeftirlitsaðila og sundurliðuð varnarinnkaup — frekar en að hvíla á óhlutbundnum staðhæfingum. Röksemdin er innbyrðis samkvæm: ef hindranirnar eru af reglugerðar- og stjórnmálalegum toga frekar en samkeppnislögfræðilegum, þá leysir slökun á samrunareglum rangt vandamál. Þau rök eru sett fram á heiðarlegan hátt. Greinin byggir hins vegar alfarið á eigin röksemdafærslu ritstjórnarinnar. Vísað er til skýrslu Draghi en hún er ekki tilvitnuð beint, afstaða Von der Leyen er umorðuð án heimildalengju, og fullyrðingin um að rýmri samrunareglur myndu „líklega hækka verð" í fjarskiptum er sett fram án stuðnings í gögnum. Í skoðanagrein sem ögrar opinskátt stefnu Evrópusambandsins á mikilvægu sviði hefði eflt niðurstöðuna frekar en grafið undan henni ef höfundar hefðu tekist á við sterkustu mótrökin — þ.e. að stærðarhagkvæmni skapi rannsóknar- og þróunargetu sem sundurliðuð fyrirtæki ráða einfaldlega ekki við. Eins og greinin stendur er hún vel samin ritstjórnargrein sem veit hvað hún vill segja og segir það skýrt, en ruglar á nokkrum lykilstöðum öruggri fullyrðingu saman við rökstudda röksemdafærslu. Þá virðist greininni ljúka í miðri setningu, sem er framleiðslugalli sem vert er að benda á.