Hneykslan og hræsni: Hvers vegna sum hatursorðræða er ásættanleg en önnur ekki
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur ber saman viðbrögð íslenskra ráðamanna og fjölmiðla við heimsókn pakistanska fræðimannsins Usmani annars vegar og rabbínans Boteach hins vegar. Hann heldur því fram að múslimar hafi verið látnir sæta sameiginlegri sök sem öðrum trúarhópum var hlíft við. Til frekari samanburðar er vísað í heimsókn Roberts Spencer árið 2017.
Vísir birtir greinina sem skoðun. Styrkur hennar felst í því að samanburðurinn er rökstuddur með nöfnum, dagsetningum og tilgreindum miðlum. Höfundur viðurkennir líka það sem veikir mál hans: skoðanir Usmanis verðskuldi gagnrýni, fjallað hafi verið gagnrýnið um Boteach og Spencer hafi ekki sloppið. Slík heiðarleg fyrirvaragerð er sjaldgæf í pistlum af þessu tagi.
Rökin sleppa þó augljósasta mótsvarinu. Usmani var boðinn af íslenskum söfnuði til að kenna trú, en Boteach var á ferðalagi með syni sínum. Sá munur gæti skýrt ólík viðbrögð án fordóma og hefði þurft að afgreiða. Fullyrðingar á borð við „enginn spurði“ eru auk þess algildar og torvelt að standa við.
Lokakaflinn dregur greinina niður. Þar er fullyrt að rasistar og nýfasistar sitji í æðstu valdastöðum á Íslandi, án þess að nokkur sé nefndur eða rök færð fyrir því. Þar á eftir kemur dulin aðdróttun um ónafngreindan einstakling sem „kann að hafa svikið“ leikskóla. Hún er ósanngjörn og stangast á við þá vönduðu nálgun sem einkennir fyrri hluta greinarinnar.
