Eitrun umræðunnar

Greinin er greinilega skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundurinn sýnir lofsverða viðleitni til að benda á áróðursaðferðir hjá aðilum á ólíkum stöðum í stjórnmálaspektrinu, frá Samfylkingunni til Viðreisnar til andstæðinga Evrópusambandsins og Stefáns Einars Stefánssonar. Greinin er þó ekki eins jafnvæg og hún reynir að sýnast. Gagnrýnin á hægri væng og ESB-andstæðinga er yfirleitt hvassari og nákvæmari en gagnrýnin á ESB-sinnum. Niðurlagið, þar sem höfundurinn fullyrðir að „umræðuhefð trumpismans ætti sjálfgefið og meðvitað að vera hafnað," afhjúpar skýra afstöðu sem dregur úr hlutlægnisfram komu greinarinnar. Vísun í „uppfærða þjóðaröryggisstefnu" Bandaríkjanna um að ýta undir andstöðu innan Evrópuþjóða er ekki ítarlega heimildavísuð; lesandinn getur ekki auðveldlega staðreynt þá fullyrðingu. Hugmyndafræðileg umfjöllunin um áróðursaðferðir er áhugaverð en höfundurinn lendir sjálfur í nokkrum þeirra gildra sem hann varar við, til dæmis með því að gefa í skyn að samfélagsmiðlar í eigu bandarískra auðmanna gætu „auðveldlega beitt algóriþma" gegn ákveðnum röddum, sem er ósönnuð fullyrðing af sömu gerð og hann gagnrýnir hjá öðrum. Sem skoðanagrein er hún hugsjónalega áhugaverð en hefði styrkt sig með ítarlegri heimildum og meiri sjálfsgagnrýni.