Væri einsdæmi ef Eyjamenn þyrftu að greiða fyrir almannavarnir
Frétt um deilu Vestmannaeyjabæjar við ríkið um fjármögnun nýrrar vatnslagnar, byggð nær alfarið á viðtali við formann bæjarráðs. Ríkið, sem er gagnaðili í málinu, fær ekkert rými til andsvara og fyrirsögnin gerir varfærna ágiskun viðmælandans að staðhæfingu.
Fyrirsögnin á sér beina stoð í tilvitnun Eyþórs Harðarsonar, en þar segir hann sjálfur „örugglega einn kaupstaður á landinu, eða ég get ímyndað mér það“. Fyrirvarinn hverfur í fyrirsögninni. Auðvelt er að kanna fullyrðingu um einsdæmi: nægt hefði að spyrja almannavarnadeild ríkislögreglustjóra hvernig sambærileg mannvirki annars staðar eru fjármögnuð.
Alvarlegra er að þetta er fjárhagsdeila tveggja aðila og aðeins annar þeirra talar. Ráðuneytið er nefnt í einni setningu, í endursögn viðmælandans um synjun á endurgreiðslu virðisaukaskatts, en enginn hjá fjármálaráðuneyti eða dómsmálaráðuneyti er spurður hvers vegna lögnin hafi ekki verið viðurkennd sem almannavarnamannvirki. Þar liggur kjarni málsins og lesandinn fær aðeins aðra hliðina.
Tölurnar, þrír milljarðar í heildarkostnað og 800 milljóna króna framlag ríkisins, eru ekki raktar til neinna gagna innan fréttarinnar; þær kunna að koma úr bókun bæjarráðs sem vísað er til, en það er ekki sagt. Tæknilegi hlutinn er aftur á móti ágætlega unninn: skemmdirnar, akkeri Hugins VE og væntanleg skýrsla framleiðanda eru settar skýrt fram.
