Börn eiga ekki að alast upp inni í símanum

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta á forsendum rökfærslu og hugverklegrar heiðarleika. Höfundur er gagnsær um stöðu sína sem fulltrúi í Skóla- og frístundaráði, sem er viðeigandi. Rökfærslan sjálf er hins vegar algjörlega almenn; fullyrðingar á borð við að skjánotkun hafi „aukist hratt" og haft áhrif á „líðan, einbeitingu og félagsfærni" eru settar fram sem sjálfsagðir sannleikar án þess að vísa í eina einustu rannsókn, könnun eða tölulegar heimildir. Þetta er veikleiki jafnvel í skoðanagrein, því höfundur gerir kröfu um brýnt velferðarmál en styður hana ekki með neinu efnislegu. Spurningarnar sem greinin varpar fram, um aldursmörk á samfélagsmiðlum og áhrif á andlega heilsu, eru málefnalegar en fá enga úrvinnslu; þær eru settar fram og skildar eftir. Þannig verður textinn frekar ávarp eða prédikun en rökræða. Framsetningin er hlutlaus hvað varðar stjórnmálaflokkastefnu; engin flokkspólitísk krafa er sett fram og áherslan á „sameiginlega ábyrgð" er almenn nóg til að falla á engan sérstakan stað á hægri-vinstri ásnum. Sem skoðunarefni er greinin liðlega skrifuð en efnislega grunn; hún bætir litlu við umræðuna umfram það sem flestir hafa þegar heyrt.