Enn um Plast­barkamálið

Greinin er birt sem skoðun og skal metin á þeim forsendum. Höfundur vísar í tiltekin viðtöl RÚV (dagsett 11. júlí 2024), tilgreindar lagagreinar (148., 217., 218. og 225. gr. almennra hegningarlaga) og 65. grein stjórnarskrárinnar, sem styrkir sannreynanleika helstu fullyrðinga hans. Röksemdarfærslan er þó einhliða á afgerandi hátt: lögmaðurinn er nafngreindur óbeint en honum er ekki svarað, ummæli hans eru túlkuð í verstu merkingu án þess að valkostir séu ígrunduð, og niðurstaðan, að um rangar sakargiftir sé að ræða, er sett fram eins og hún sé sjálfsögð. Þar skortir heiðarleika í rökfærslunni; að vitna í refsiákvæði og segja að ummæli „myndu tvímælalaust falla undir" tiltekna grein er lagaleg niðurstaða sem höfundur dregur á eigin spýtur, án þess að viðurkenna að slíkt mat væri dómstóla. Fullyrðingin um „óskiljanleg heift" lögmannsins er matskennd en sett fram sem staðreynd. Á móti kemur að höfundur gefur sig fram sem fyrrverandi rannsóknarlögreglumaður, sem styrkir bakgrunn hans til umfjöllunar um refsilög. Sá hluti greinarinnar sem snýr að bótaskyldu Svía er athyglisverð sjálfstæð röksemdarfærsla, en hún er of stuttlega reifuð til að hafa mikið vægi. Sem skoðanagrein uppfyllir hún lágmarkskröfur: höfundur kynnir sig, vísar í nefnanlegar heimildir og setur fram skýra afstöðu. Hin einhliða túlkun lagaákvæða án nokkurs fyrirvara er þó veikleiki sem dregur úr trúverðugleika röksemdafærslunnar.