„Enginn ætti að þurfa að fara í annað land til þess að fá við­eig­andi heil­brigðis­þjónustu“

Stærsti gallinn við þessa grein er að hvorki heilbrigðisráðuneytið né Sjúkratryggingar Íslands fá tækifæri til að svara gagnrýninni beint, þrátt fyrir að þær stofnanir séu aðalskotmark sjúklingsins. Blaðamaður hefði átt að leita eftir viðtali eða yfirlýsingu frá ráðuneytinu og Sjúkratryggingum; í staðinn er stuðst við aðsendar greinar þingkvenna og óbeinar tilvísanir í svör á Alþingi. Sjónarhorn Eyrúnar Ásbjörnsdóttur frá Samfylkingunni er þó tekið með og gefur einhverja andsvör við gagnrýninni, sem bætir jafnvægið nokkuð. Tölulegar fullyrðingar um þörf (300 til 350 aðgerðir á ári) eru settar fram án þess að heimild sé tilgreind; vísað er í „gögn" en ekki sagt hvaðan þau koma. Greinin er fyrst og fremst mannleg sögufrétt byggð á reynslu eins einstaklings, sem er lögmæt nálgun, en tilhneigingin er greinileg: nánast allt efnið styður sömu niðurstöðu, þ.e. að niðurskurðurinn sé ranglátur. Það gerir greinina frekar hagsmunagrein en jafnvægisskýrslu. Framkvæmdastýra Endósamtakanna er nafngreind heimild og bætir trúverðugleika, en einn sérfræðingur eða læknir hefði styrkt efnið enn frekar.