Reykjavíkurborg vistaði tólf börn í Bakkakoti eftir að ofbeldi hafði verið tilkynnt

Greinin er vel unnin rannsóknarfrétt sem byggir á skýrum og fjölbreyttum heimildum: beinum svörum Reykjavíkurborgar við spurningum fréttastofu, gögnum frá Þjóðskjalasafninu og fyrri umfjöllun Kveiks. Spurningarnar og svörin eru birt í heild, sem eykur gagnsæi gagnvart lesendum. Styrkur greinarinnar felst einnig í því að setja hegðun Reykjavíkurborgar í samhengi við viðbrögð annarra sveitarfélaga, einkum Kópavogsbæjar, sem sýnir misræmið á áhrifaríkan hátt. Það sem veikir greinina er að lykilspurningunni, hvers vegna Reykjavíkurborg hélt áfram vistun þegar önnur sveitarfélög hættu, er aldrei svarað. Blaðamaðurinn viðurkennir þetta, sem er til bóta, en engin tilraun er gerð til að leita eftir skýringum frá fyrrverandi starfsfólki barnaverndarnefndar eða pólitískum ráðamönnum á umræddu tímabili. Svör Reykjavíkurborgar eru umsýslulegs eðlis og vísa á Barnaverndarstofu og Gæða- og eftirlitsstofnun; blaðamaðurinn hefði getað fylgt þeim þráðum eftir. Einnig ber að nefna að fyrirsögnin segir „tólf börn" en greinin sjálf segir þrettán, þar af tólf í sumardvöl og eitt í fóstri. Þetta misræmi gæti ruglað lesendur. Að öðru leyti er framsetnin hlutlæg og leyfir gögnunum að tala fyrir sig án dramatískra túlkana.