Orðið í strætinu: Hræðsla og yfir­læti orðin helstu vopn já-liða – hroki bætist við þegar rökin vantar

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta á þeim forsendum. Höfundur, Gunnar Ármannsson lögmaður, setur fram skýra afstöðu gegn ESB-aðildarumræðunni og ræðulist talsmanna hennar. Sem rökstuðningur er þetta fremur einhæft: sömu fullyrðingarnar eru endurteknar í hverju undirkafla, klæddar nýjum orðum en án þess að ný sjónarmið eða dæmi bætist við. Stílbrögðið „orðið í strætinu er að" er notað sjö sinnum sem eins konar heimildarvísun til ótilgreindrar almenningsálits, en það er auðvitað ekkert annað en orðræðubragð höfundarins sjálfs. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir er nafngreind, en engin tilvitnun er gefin í orð hennar eða tilteknar yfirlýsingar; gagnrýnin á „já-liða" er almenn og ósértæk. Þetta veikir rökstuðninginn; skoðanagrein öðlast styrk þegar hún grípur í áþreifanleg dæmi, tilvitnanir eða atvik sem lesandi getur borið saman við eigin reynslu. Hér vantar slíkt nánast algjörlega. Hvað varðar hugræna heiðarleika þá er höfundur sjálfur sekur um það sem hann ákærir: hann mælir „já-liða" með breið pensli, eignar þeim sameiginlega hugarfarsvillur og notar tilfinningahlaðin orð eins og „áróður" og „hroki" án þess að sýna fram á þau með dæmum. Greinin er vel skrifuð og læsileg, en sem skoðanastykki skorar hún ekki hátt vegna einhæfni rökstuðnings og skorts á áþreifanlegum vísunum.