Þegar Ólafur Ragnar Gríms­son vísar veginn

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Höfundurinn byggir röksemdafærslu sína á viðamiklum opinberum gögnum: þingferli Ólafs Ragnars, kosningaúrslitum, undirskriftasöfnunum, úrskurði EFTA-dómstólsins, siðferðisviðauka rannsóknarnefndar Alþingis og þingsetningarræðum forsetans 2013 og 2015. Flestar fullyrðingar eru sannreynanlegar í opinberum heimildum og höfundur gætir þess að nota beinar tilvitnanir þar sem þær skipta máli, til dæmis orð Ólafs Ragnars hjá Paxman og úr siðferðisviðaukanum. Þetta er styrkleikaatriði: greinin er ekki lausleg rökleysa heldur skipuleg greining sem lesandinn getur rýnt sjálfur. Helsti veikleiki frá sjónarhóli rökstuðnings er framsetning ferilsins. Höfundur leggur kerfisbundið áherslu á það sem Ólafur Ragnar gerði ekki eða náði ekki, en kannar síður hvort hægt sé að meta forsetaembættið á öðrum mælikvarða en hefðbundnum stjórnmálaferil. Samanburðurinn við Gunnar Braga Sveinsson og Tómas Inga Olrich er til dæmis áhrifaríkur sem skrifrík stílbrögð, en enginn viti getur farið á mis við það að slíkur samanburður er sniðinn til að draga úr ferilnum. Þar hefði skoðanagreinin orðið sannfærandi ef höfundur hefði viðurkennt beinlínis að mælikvarðinn sem hann velur sér er einn af mörgum mögulegum. Einnig er afstaða höfundar til Evrópusambandsviðræðna greinileg; hann telur rökrétt að kanna aðildarsamning og notar feril Ólafs Ragnars til að styrkja þá niðurstöðu. Það er lögmætt í skoðanagrein, en lesandinn ætti að gera sér grein fyrir að þetta er jafn mikið rökfærsla fyrir viðræðunum og gagnrýni á Ólaf Ragnar. Heilt yfir er þetta vandað skoðanarit: vel skipulagt, heimildaríkt og eftirminnilega skrifað, þótt framsetningin sé markvisst einhliða, eins og eðlilegt er í greinum af þessu tagi.