Vara við að erlendir aðilar gætu náð yfirráðum yfir íslenskum sjávarútvegi
Greinin fjallar um greiningu Samtaka fyrirtækja í sjávarútvegi (SFS) á áhrifum hugsanlegrar ESB-aðildar á erlent eignarhald í íslenskum sjávarútvegi. Efnið byggist nánast alfarið á sjónarmiðum SFS og greiningarskjali samtakanna, án þess að gagnrýnin rödd fái rúm. Gagnsæi er þó tryggt að hluta með upplýsingum um hagsmunatengsl forsvarsmanns.
Stærsta veikleikinn er algjört jafnvægisskort. Greinin er í raun ítarleg endursögn á greiningu eins hagsmunaaðila, SFS, sem eru hagsmunasamtök útgerðarinnar og bersýnilegir andstæðingar ESB-aðildar hvað sjávarútveg varðar. Ekki er leitað til sérfræðinga í Evrópurétti, hagfræðinga, stjórnvalda né stuðningsmanna aðildar til að meta fullyrðingarnar. Utanríkisráðherra er nefnd í einni setningu, en hennar sjónarmið um undanþágur eru ekki kynnt með sömu ítarfræði eða gefinn kostur á svörum. Þetta er alvarlegt í ljósi þess að greinin birtist sem frétt, ekki skoðun, á umdeildasta pólitíska málefni landsins rétt fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu.
Það ber að hrósa Vísi fyrir að upplýsa lesandann um að Heiðrún Lind, forsvarsmaður SFS, sitji í stjórn eiganda miðilsins; slíkt gagnsæi er sjaldgæft og lofsvert. Fullyrðingar um tekjusamanburð fyrirtækja vísa til lista yfir 150 stærstu sjávarútvegsfyrirtæki heims, sem er sannreynanleg heimild, og dæmin um kvótahopp í Danmörku, Bretlandi og Þýskalandi eru staðfest af opinberri umræðu og fræðilegum heimildum. Engu að síður er framsetningin í heild eins og kynningarefni SFS frekar en gagnrýnin fréttaskrif. Blaðamaðurinn hefði getað gert miklu betur með því að leita til óháðs sérfræðings eða a.m.k. gefa stjórnvöldum tækifæri til að svara röksemdunum beint.
