Trillu­karlar – síðasta vígið gegn fáræði og spillingu

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka: ekki er hægt að krefjast jafnvægis eða gagnlegrar andsvara frá stórútgerðinni. Sem röksemdarfærsla stenst hún þó misjafnlega. Sterkasta hliðin er sú að höfundur vísar í raunverulega og sannanlega heimild, grein Berlingske, sem lesendur geta leitað uppi til staðfestingar. Hann viðurkennir einnig stuttlega að umfjöllunin sé e.t.v. ekki alveg sanngjörn gagnvart litlum og meðalstórum útgerðum, sem sýnir ákveðna vitsmunalega heiðarleika. Á hinn bóginn er rökstuðningurinn frekar einhliða og byggist á miklum alhæfingum án stuðningsgagna: fullyrðingar eins og „allir eru logandi hræddir við kvótakóngana" og „blaðamenn vilja varla fjalla um spillingu í sjávarútvegi" eru settar fram sem staðreyndir án nokkurra dæma eða tilvísana. Myndin sem dregin er upp af „kolkrabbanum" sem teygir sig inn í alla króka samfélagsins er áhrifamikil myndlíking en ekki rökstuðningur. Þá er veikleiki í því hversu mikið höfundur reiðir sig á Berlingske-greinina sem eina ytri heimild, án þess að benda á sértækar staðreyndir úr henni eða gefa lesendum möguleika á að meta hana sjálfstætt. Höfundur gefur sig ekki á neinum stað við gagnrök sem oft koma fram í umræðunni, svo sem að kvótakerfið hafi tryggt sjálfbærni fiskstofna eða að framsalið hafi aukið hagkvæmni. Slík viðbrögð hefðu styrkt röksemdafærsluna verulega. Í heild er þetta vel skrifuð en nokkuð einhæf hagsmunapistill þar sem tilfinningalegt afl er sterkara en rökfræðileg dýpt.