María Rut Kristinsdóttir skrifar: Opna dyrnar eða loka þeim?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Rökfærslan er skýr og vel uppbyggð: höfundur afmarkar muninn á lögformlegri afturköllun umsóknar og stöðvun ferlis, vísar í atburðarás frá 2013 og 2015 og leggur áherslu á lýðræðislega þýðingu þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Þó er nokkuð einhliða rökstuðningur, sem er eðlilegt í skoðanagrein, en ákveðnar fullyrðingar þyrftu betri stoð. Til dæmis segir höfundur að umsóknin hafi „aldrei verið lögformlega afturkölluð" og kallar það „staðreynd" án þess að vísa í tiltekin lagaákvæði eða álitsgerðir sem styðja þá túlkun; þetta er umdeilt álitaefni sem æskilegt hefði verið að rökstyðja betur. Sömuleiðis er fullyrðingin um „óstöðugan gjaldmiðil, háa vexti og þráláta verðbólgu" sett fram án tilvísunar í tölulegar heimildir eða samanburð við ESB-ríki, sem hefði styrkt rökin. Anekdótan í lokin, þar sem ónefndur þingmaður minnihlutans er sagður hafa brosað og hrist höfuðið, er vel notuð sem ívitnileg ábending en hefði borið meira vit ef þingmaðurinn hefði verið nafngreindur. Í heildina er þetta vel rituð skoðanagrein með skýra röksemdafærslu, þótt hún hefði grætt á sterkari heimildum á lykilstöðum.