EES fyrir fyrir­tækin, ESB fyrir fólkið?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur kynntur sem stafrænn hönnuður og áhugamaður um samfélagsmál. Á þeim forsendum ber að meta hana sem rökrætt innlegg, ekki sem hlutlausa fréttaskýrslu. Sterkasta hliðin er heimildavinnan: átta tilvísanir í sannreynanlegar opinberar heimildir, þar á meðal skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis, mánaðarskýrslu HMS, útreikninga BHM, gögn Seðlabankans, ECB og Samkeppniseftirlitsins. Þetta er mun vandaðri heimildanotkun en algengt er í skoðanagreinum á íslenskum vefmiðlum. Það sem veikir rökstuðninginn er að hann fer nær eingöngu í eina átt. Vel þekkt gagnrök gegn ESB-aðild og evru, eins og tap á sjálfstæðri peningastefnu, áhættan af föstu gengi fyrir lítið og sveiflukenndt hagkerfi, reynsla smárra evruríkja eins og Grikklands og Kýpur í kreppunni 2010 til 2015, eða sjávarútvegsstefna ESB, fá enga umfjöllun. Höfundur viðurkennir stutt að ESB-aðild myndi ekki „sjálfkrafa" leysa vandamálin, en sú fyrirvari er of grunnt útfærður til að jafna myndina. Samanburður á meginvöxtum Seðlabankans og ECB er réttmæt staðreynd, en án umræðu um hvers vegna smáríki utan myntsvæðis þarf hærri vexti er talan notuð fremur sem málflutningsverkfæri en greining. Sama á við um 103% raunhækkun íbúðaverðs; talan er heimild, en orsakasamhengið milli EES og húsnæðiskreppu er túlkun sem fær að standa nánast óáskoruð. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifað og vel heimilduð pólitísk greining, en hún hefði haft meiri sannfæringarkraft ef höfundur hefði tekist á við sterkustu mótrökin frekar en að sleppa þeim.