Þorsteinn Pálsson skrifar: Úrslitin kalla á ný ráð til að halda sama plani
Skoðanagrein Þorsteins Pálssonar leggur fram heildstæða stefnuskrá eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna: viðskiptasamstarf með Kanada, hraðara afnám verðtryggingar, styrking Samkeppniseftirlitsins og stjórnarskrárbreyting um auðlindir. Röksemdafærslan er skipulögð og höfundur viðurkennir niðurstöðuna, en nokkrar burðarfullyrðingar standa án tilvísunar.
Greinin er birt sem skoðunarefni, og hún er metin á þeim forsendum. Sterkasti þátturinn er að höfundur gefur ekki eftir í greiningu sinni þótt hann viðurkenni að tapa: hann játar að leiðin sem hann boðar sé „seinvirkari“ og „ekki eins örugg“, og gefur andstæðingum sínum réttmæti í tollamálum. Slík eftirgjöf er merki um heiðarlega röksemdafærslu.
Þyngri eru þær fullyrðingar sem bera greinina en hvíla á engu sem lesandinn getur gengið að. Tölurnar um 160 milljarða niðurskurð og 140 milljarða skattalækkanir eru eignaðar flokksráði Sjálfstæðisflokksins án tilvísunar í samþykktina sjálfa; þær eru sannanlega til í opinberum gögnum flokksins, en lesandinn fær enga leið til að staðfesta þær innan greinarinnar. Sama gildir um spána um 5,5 til 6% stýrivexti, sem er sett fram sem staðreynd er Seðlabankinn eigi að „upplýsa þjóðina“ um, og um að verðtrygging í húsaleigusamningum sé „ein helsta uppspretta innlendrar verðbólgu“.
Veikasti punkturinn er aðferðin við Samtök iðnaðarins. Höfundur segir kröfu þeirra virka „eins og versla eigi með fullveldi í orkumálum fyrir tolla“ og bætir við að grunsemdirnar verði að afgreiða. Að setja fram ámæli og krefjast þess svo að það sé hrakið er ódýr aðferð. Orðalagið „skrökvísi nei-hreyfingarinnar“ dregur líka úr þeirri virðingu fyrir niðurstöðunni sem greinin annars boðar.
