Hvar á lág­launa­fólk að búa í Reykja­vík?

Sem skoðanagrein ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Höfundur vísar í nokkrar staðfestanlegar heimildir: gögn ASÍ (28% á leigumarkaði, 47% með húsnæðiskostnað yfir 40% tekna), gögn HMS (91% vilja eigið húsnæði, 14 þúsund íbúða skuld) og tölur úr skattframtölum (76 milljónir á móti 4 milljónum). Þetta styrkir greinina og gerir lesandanum kleift að kanna fullyrðingarnar sjálfstætt. Hins vegar er orsakasamhengið veikt á nokkrum stöðum. Höfundur fullyrðir að „ofurþéttingarstefna Samfylkingarinnar" sé bein orsök hækkunar húsnæðisverðs, verðbólgu og ójafnaðar, en sýnir aldrei fram á þetta orsakasamband með aðferðafræðilegum hætti. Að fermetraverð hafi hækkað um 61% á fimm árum gæti skýrst af fjölda annarra þátta: vaxtastigi, efnahagsumhverfi, efniskostnaði eða eftirspurnarþrýstingi sem tengist ferðaþjónustu. Fullyrðingin um að húsnæðisliðurinn hafi drifið verðbólgu í „9 af hverjum 10 mánaðarlegum mælingum" er sett fram án tilvísunar í ákveðna heimild. Greinin er í raun kosningaáróður í búningi greiningar: hún kastar allri sök á einn pólitískan andstæðing og lokar á aðrar skýringar. Slík einföldun dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins, jafnvel mælt á forsendum skoðanagreinar.