Nýr andstæðingur Guðrúnar
Stutt slúðurklausa um formannsmál í Sjálfstæðisflokknum þar sem þrír nafngreindir einstaklingar eru settir í valdatafl án þess að ein einasta heimild sé nefnd. Fullyrðingar um innri langanir og fylgi innan flokksins standa á orðalaginu „vitað er“ og „margir Sjálfstæðismenn“. Enginn þeirra sem um er fjallað fær að svara.
Miðillinn birtir þetta undir slúðurmerkinu, sem er ritstjórnarleg ákvörðun í sjálfu sér, en jafnvel á forsendum þeirrar greinartegundar er grunnurinn óvenju þunnur.
Þyngsta fullyrðingin, að bæjarstjóri Kópavogs „þrái fátt meira“ en formannsstólinn, er staðhæfing um hugarheim nafngreinds einstaklings og er hvergi tengd við heimild. Sama gildir um „margir Sjálfstæðismenn horfa til Halldórs Benjamíns“: hverjir, hversu margir, hvaðan kemur þetta? Orðalagið „vitað er að“ er einmitt sú tegund heimildaþvottar sem lætur ágiskun líta út sem staðreynd. Höfundur viðurkennir svo sjálfur í næstu málsgrein að ekkert sé vitað um áhuga Halldórs, sem dregur úr því litla sem á undan fór.
Enginn þeirra þriggja sem nefndir eru fær orðið, þótt auðvelt hefði verið að leita svara hjá öllum. Til viðbótar er byrjunin á klausunni, að flokkurinn hafi verið „rifinn upp duglega í könnunum“ og gengið vel í sveitarstjórnarkosningum, sett fram án tilvísunar í eina einustu könnun eða tölu. Þetta hefði verið léttvæg en boðleg klausa með einni nafngreindri heimild. Hún er ekki þar.
