Er EES samningurinn orðinn klafi á Íslendinga?
Skoðanagrein byggingafræðings sem heldur því fram að ábati Íslands af EES sé hverfandi, kostnaðurinn mikill og að segja beri samningnum upp. Röksemdafærslan er skipulega uppbyggð en helstu tölur og lagalegar fullyrðingar eru settar fram án tilvísana. Andstæð sjónarmið eru hvergi nefnd, hvað þá svarað.
Greinin er birt sem skoðunarefni, og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Þyngsta veilan er samt heimildaleysi um tölurnar sem allur málflutningurinn hvílir á. „Ábati EES fyrir Ísland er í dag metinn á nokkra milljarða króna á ári“ er kjarnafullyrðing greinarinnar, en lesandinn fær ekki að vita hver metur og á hvaða grunni. Sama gildir um skaðabótakröfur „sem nema tugum milljarða“. Þessar tölur eru ekki sannreynanlegar innan greinarinnar sjálfrar.
Lagalega framsetningin á bókun 35 er óvenju afdráttarlaus og hefði þurft stuðning. Höfundur segir bókunina gera Ísland skaðabótaskylt gagnvart ESB; um efni og afleiðingar bókunarinnar hefur verið hörð lagaleg deila hér á landi, og engin tilvísun í dóm, úrskurð eða álit fylgir.
Intellektúel heiðarleiki er takmarkaður að einu leyti: höfundur telur svissneska leiðina fyrirmynd án þess að nefna að Sviss tekur upp stóran hluta regluverksins gegnum tvíhliða samninga. Markaðir Bretlands, Kína og Indlands eru sagðir „stærri en ESB“ án fyrirvara. Skýr uppbygging, en veikur rökstuðningur.
