Móðir barns sem varð fyrir ofbeldi á leikskóla tjáir sig – „Kona sem átti að passa litla strákinn minn brást honum hryllilega“

Greinin stenst vel í grundvallaratriðum: hún tilgreinir opinbera ákæru héraðssaksóknara sem aðalheimild, birtir lýsingu móðurinnar á atvikinu og gefur hinni ákærðu færi á að svara, sem hún gerir með neitun á sök og tilvísun í ráðgjöf lögmanns. Þetta er mikilvægt jafnvægi í fréttaflutningi um alvarlegt mál. Sögukeðjan er skýr: DV vísar í Morgunblaðið sem upprunalega heimild um ákæruna sjálfa, en bætir síðan eigin viðtölum við, bæði eldra viðtali við móðurina og nýlegra samtali við hina ákærðu. Þetta er heiðarlegur vinnubrögð. Hins vegar er framsetningin ójöfn. Fyrirsögnin, sem er bein tilvitnun úr munni móðurinnar, stillir tóninn áður en lesandinn kemst að efninu. Lýsing móðurinnar fær töluvert rými samanborið við stutta neitun hinnar ákærðu. Eðlilegt hefði verið að draga fram að hér er um ákæru að ræða sem ekki hefur enn verið dæmd; orðalagið „meint brot" kemur einu sinni fyrir en gæti verið skýrara á fleiri stöðum. Miskabótakröfur eru tilgreindar en án nánari samhengis, til dæmis hvort slíkar fjárhæðir séu venjulegar í svona málum. Þetta eru þó smáatriði í frétt sem í aðalatriðum uppfyllir kröfur um gagnsæi og heimildavinnu.