NPA er ekki verðlaun fyrir samþykkta hegðun
Skoðanagrein formanns NPA miðstöðvarinnar þar sem hann gagnrýnir orðalag í drögum Sambands íslenskra sveitarfélaga að stefnumörkun 2026–2030 um NPA-samninga. Höfundur styður mál sitt með beinni tilvitnun í drögin, 11. gr. laga nr. 38/2018, 19. gr. samnings SÞ um réttindi fatlaðs fólks og almennri athugasemd nr. 5. Hagsmunatengsl eru gefin upp í lok greinar.
Beina tilvitnunin í stefnudrögin er burðarás greinarinnar og hún er birt orðrétt, ekki endursögð. Það skiptir máli: lesandinn getur sjálfur metið hvort túlkun höfundar standist. Ofan á það leggur hann lagatilvísanir sem eru allar sannreynanlegar, 11. gr. laga nr. 38/2018, 19. gr. samnings SÞ og almenna athugasemd nr. 5. Skoðanagreinar á Vísi eru sjaldnast svona vel undirbyggðar.
Eftirtektarverðast er þó sjálfsaðhaldið. Höfundur segir berum orðum að engin reglugerðarbreyting liggi fyrir og því sé ekki hægt að dæma um lagalegt gildi hennar fyrirfram. Sá fyrirvari veikir eigin málflutning viljandi og er merki um heiðarleika í rökfærslu.
Veikleikinn liggur í túlkuninni sjálfri. Orðalagið „nýtist notendum sem eru í námi, atvinnu og virkir í félagslegri þátttöku“ má einnig lesa sem markmiðslýsingu um að þjónustan skili árangri, ekki sem skilyrði fyrir rétti. Höfundur velur sterkustu lesninguna og nefnir aldrei þá mildari. Hagsmunatengslin koma fram, en fyrst í lokalínunni; þau ættu heima framar. Lokaklausan um hverjir „sátu við borðið“ boðar persónugervingu sem greinin sjálf hefur ekki þörf fyrir.
