Vel­megun ein­stak­lingsins - opin­ber auð­legð - mark­mið jafnaðar­manna

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur lýsir sér sjálfur sem jafnaðarmanni; hún endar á beinum kosningaáróðri: „Kjósum hana." Það er hans réttur á skoðanasíðu, en það dregur óhjákvæmilega úr rökvísi textans. Meginveikleiki greinarinnar sem skoðanarits er hversu grunnt rökstuðningurinn er. Fullyrðingar um stefnu Sjálfstæðisflokksins, til dæmis um „einkavæðingu leikskóla, heilsugæslustöðva, Félagsbústaða" og sölu Orkuveitu og ljósleiðarakerfis, eru settar fram án tilvísana í stefnuskrár, ályktanir eða yfirlýsingar flokkanna. Lesandinn getur ekki kannað hvort þetta er réttmæt lýsing á stefnumálum eða ýkt túlkun. Fullyrðingin um að „nýjasta útspil hægrisins" sé að „losna þurfi við launþegahreyfingar" stendur algjörlega án heimildar; engin nafngreind yfirlýsing, skjal eða atburður er nefndur. Tilvísun í Galbraith og bók Paul L. Nevins gefur textanum fræðilegan blæ, en samanburðurinn við íslenskar aðstæður er á yfirborðinu; ekkert íslenskt gögn eða tölfræði er nefnd. Sundlaugalíkingin er auðskilin en einföld. Orðalag eins og „sníkjudýr á velferðarkerfinu" er meira málþófskennt en röklegt og rýrir trúverðugleika röksemdafærslunnar. Sem skoðanagrein er þetta ekki ólöglegt né ranghermt, en rökstuðningurinn er einhæfur, fullyrðingar um andstæðinga eru ósannaðar, og heildaráhrifin eru frekar kosningaauglýsing en upplýst rökræða.