Ég veit hvernig Miðflokksmönnum líður

Greinin er birt sem umræðugrein. Sem skoðanaverk er hún vel samin og skapandi í myndlíkingu sinni: samanburðurinn við Arsenal-gleðina í Highbury er áhrifaríkur og þjónar sem rökstuðningur fyrir meginþesu höfundar, að fánabarátta Miðflokksins sé tómur hégómi. Frásagnartóninn er persónulegur og skemmtilegur.

Það sem veikir pistilinn sem röksemdafærslu er hins vegar ýmislegt. Í fyrsta lagi er aðeins vísað lauslega í breytingu borgarstjórnar á fánareglum án þess að lýsa hverjar reglurnar voru áður eða hvað nákvæmlega breyttist; lesandi sem þekkir ekki samhengið fær lítinn farveg til að meta hvort þessar breytingar séu svo ómerkilegar sem höfundur heldur fram. Í öðru lagi er fullyrðingin um að fánabarátta Miðflokksins sé „ekkert annað en slagur til sefjunar múgnum" sett fram sem staðreynd frekar en túlkun, án þess að höfundur viðurkenni önnur sjónarhorn eða mögulegar ástæður fyrir stefnunni. Þriðja atriðið snýr að framsetningunni: Arsenal-samanburðurinn er myndrænn og skemmtilegur en nær ekki til raunverulegra stjórnmálafræðilegra röksemda um táknræna stefnumótun eða merkingu fána í opinberri umræðu. Eins og popúlismugagnrýni almennt er pistillinn skemmtilegri en hann er djúpur, en slíkt er eðli greinartegundarinnar.