Tæki­færi í menntun sem við megum ekki missa af

Alvarlegasti gallinn er sá sem lesandinn þarf sjálfur að átta sig á: höfundur er forstjóri fyrirtækis sem selur einmitt þá tækni sem hann mælir með. Þetta er ekki tekið fram í meginmáli greinarinnar, heldur aðeins í einni línu neðst: „Höfundur er forstjóri Námfús." Hvergi er lýst hvað Námfús gerir, þótt fyrirtækið virðist bjóða upp á gervigreindarlausnir í menntun. Greinin virkar þar af leiðandi sem dulbúið auglýsingaefni frekar en óháð skoðanaskrift. Efnislega er greinin einsleit í rökstuðningi. Fullyrðingar eins og „í fyrsta sinn í sögunni er einstaklingsmiðað nám orðið framkvæmanlegt" og „gervigreind getur greint stöðu nemenda" eru settar fram sem staðreyndir án nokkurra tilvísana í rannsóknir, tilraunaverkefni eða samanburðargögn. Engin dæmi eru tekin af skólum sem hafa reynt þetta, enga fræðimenn er vitnað til og ekkert er minnst á áhættuþætti gervigreindar í menntun, svo sem persónuvernd nemenda, hættu á oftrausti á tækni eða gagnrýni kennara. Niðurstaðan er sú að greinin er einhliða málflutningur í þágu tækni sem höfundur sjálfur selur, og les þar af leiðandi betur sem auglýsing en sem rökrétt framlag til menntaumræðu.